Wykorzystanie popiołów po instalacji termicznego przetwarzania odpadów komunalnych w energetyce
Usage of bottom ashes from municipal solid waste incineration in energy production
Grzegorz Ligocki, Stefan Czerwiński
Streszczenie
Wodór jest jednym z kluczowych nośników energii rozpatrywanych w kontekście transformacji energetycznej
oraz dążenia do neutralności klimatycznej. Drugie istotne wyzwanie środowiskowe stanowi stale rosnąca liczba wytwarzanych
odpadów komunalnych. Jednym ze sposobów ich zagospodarowania jest termiczne przetwarzanie, a uzyskane w ten sposób
popioły i żużle mogą być wykorzystywane jako surowce wtórne w różnych procesach technologicznych. W artykule przedstawiono
możliwość pozyskiwania wodoru w wyniku reakcji materiałów pochodzących z instalacji termicznego przetwarzania
odpadów komunalnych (ITPOK) z wodą. Badaniami objęto dwanaście próbek popiołów i żużli pochodzących z ITPOK zlokalizowanych
na terenie Polski. Skład chemiczny materiałów oznaczono metodą falowo-dyspersyjnej fluorescencji rentgenowskiej
(WDXRF). Proces wytwarzania wodoru prowadzono w warunkach laboratoryjnych w reaktorze zbiornikowym przy
stosunku objętościowym popiołu do wody 1:1, z ciągłym mieszaniem i eliminacją tlenu z przestrzeni reakcyjnej. Uzyskane
wyniki wykazały, że wytworzony gaz poreakcyjny zawierał od 65% do 84% wodoru, Najwyższą efektywność procesu obserwowano
dla próbek o podwyższonej.
oraz dążenia do neutralności klimatycznej. Drugie istotne wyzwanie środowiskowe stanowi stale rosnąca liczba wytwarzanych
odpadów komunalnych. Jednym ze sposobów ich zagospodarowania jest termiczne przetwarzanie, a uzyskane w ten sposób
popioły i żużle mogą być wykorzystywane jako surowce wtórne w różnych procesach technologicznych. W artykule przedstawiono
możliwość pozyskiwania wodoru w wyniku reakcji materiałów pochodzących z instalacji termicznego przetwarzania
odpadów komunalnych (ITPOK) z wodą. Badaniami objęto dwanaście próbek popiołów i żużli pochodzących z ITPOK zlokalizowanych
na terenie Polski. Skład chemiczny materiałów oznaczono metodą falowo-dyspersyjnej fluorescencji rentgenowskiej
(WDXRF). Proces wytwarzania wodoru prowadzono w warunkach laboratoryjnych w reaktorze zbiornikowym przy
stosunku objętościowym popiołu do wody 1:1, z ciągłym mieszaniem i eliminacją tlenu z przestrzeni reakcyjnej. Uzyskane
wyniki wykazały, że wytworzony gaz poreakcyjny zawierał od 65% do 84% wodoru, Najwyższą efektywność procesu obserwowano
dla próbek o podwyższonej.